علم آموزي از چه کسي

آيا از ديدگاه اسلام علم آموزي از هركسي جايز است؟چرا؟

دين اسلام،كامل ترين دين در ميان اديان الهي است كه به همه جوانب زندگي انسان نگاهي ويژه دارد و برنامه اي كامل براي اين منظور در نظر گرفته تا انسان ها با عمل به اين برنامه به تكامل برسند. سفارش و تأكيد بسيار اسلام بر علم آموزي،تا جايي است كه نخستين آياتي كه بر پيامبر بزرگوار اسلام نازل شد، سفارش به خواندن بود:«بخوان به نام پروردگارت كه [جهان را]آفريد. [همان كسي كه ] انسان را از خون بسته اي خلق كرد. بخوان كه پروردگارت بزرگوار است؛ همان كسي به وسيله قلم تعليم كرد و به انسان آنچه را نمي دانست،ياد داد».
خداوند در قرآن كريم با صراحت تعليم را يكي از اهداف برانگيخته شدن پيامبر اكرم(ص) دانسته وفرموده است:«او كسي است كه در ميان جمعيت درس نخوانده ،رسولي از خودشان برانگيخت كه آياتش را بر آنان مي خواند وآنان را تزكيه مي كند و به آنان كتاب (قرآن )و حكمت مي آموزد».
با توجه به اينكه يكي از اهداف بعثت پيامبر گرامي اسلام نيز تعليم وتعلم است، در گفتار و رفتار خود بارها به اهميت علم،آموختن و نقش آن درتكامل زندگي انسان تأكيد و سفارش كرده است. نقل است پيامبر اكرم(ص) دو گروه را در مسجد ديد؛گروهي مشغول عبادت بودندو گروهي سرگرم مذاكره و بحث علمي . پس آن حضرت رفتن به نزد گروه دوم را بر پيوستن به جمع عبادت كنندگان ترجيح داد و درباره اين رفتار خود فرمود:«من براي تعليم فرستاده شده ام».
تحصيل علم از نظر اسلام يك ضرورت مطلق است و هيچ قيد و شرطي ندارد. «نه قيد زماني نه قيد مكاني وفردي ونه هيچ قيد ومحدوديت ديگري. از حديث معروف «اطلبوا العلم و لو بالصين؛علم را طلب كنيد؛ اگر درچين باشد»،درمي يابيم كه از نظر اسلام،طلب علم فريضه اي است كه جا ومكان خاصي نمي شناسد و محدوديت مكاني ندارد. همچنين، اين حديث معروف را بارها شنيده ايم كه «اطلبوا العلم من المهد الي اللحد؛زگهوراه تا گور دانش بجوي!» كه نشان مي دهد علم آموزي، محدوديت زماني ندارد و نيز حديث بسيار معروف و مشهور پيامبر(ص) را كه فرمود: «طلب العلم فريضه علي كل مسلم ومسلمه؛علم آموزي برهرمسلماني واجب است.»واحاديث معروف ديگري كه هر كدام دليل ونشانه محكمي است براثبات وجوب و ضرورت آموزش وتعليم وتعلم در اسلام .
« از چه كسي بايد علم آموخت؟ »
براي اسلام اينكه انسان چه علمي را ياد مي گيرد از اهميت بيشتري برخوردار است تا اينكه از چه كسي علم فرا مي گيرد. (انظر الي ما قال لا تنظر الي من قال – نگاه كن به چيزي كه گفته مي شود نه كسي كه آن حرف را مي زند) يعني خود مطلب از اهميت بيشتري نسبت به كسي كه آن مطلب را مي گويد برخوردار است. امام صادق (ع) در ذيل آيه ( فلينظر الانسان الي طعامه – انسان بايد به غذايش بنگرد. عبس 24) مي فرمايد: مراد از طعام، علم است كه انسان علم خود را از چه كسي فرا مي گيرد.
بنابراين براي كسي كه داراي قوه تشخيص حق از باطل مي باشد و مي تواند كلام حق را از ناحق تمييز دهد نيازي نيست كه درباره گوينده سخن تحقيق كند تا اينكه مطمئن شود از چه كسي كسب دانش كرده است و همينكه كلام را نافذ بداند كافي است اما كسي كه واجد چنين قوه تشخيصي نمي باشد بايد دقت كند از چه كسي كسب دانش مي كند تا با اعتماد به وي به گمراهي كشيده نشود.

دیدگاه ها

ارسال ديدگاه جديد

(لطفا از درج سوال در ديدگاه ها خودداري فرماييد براي طرح سوالات خود به اين آدرس مراجعه فرماييد)

محتویات این فیلد به صورت شخصی نگهداری می شود و در محلی از سایت نمایش داده نمی شود.
  • آدرس های وب و ایمیل به صورت اتوماتیک به لینک تبدیل می شوند.
  • تگ های مجاز : <a> <br> <em> <strong> <cite> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd>
  • خطوط و پاراگرافها به صورت اتوماتیک جدا سازی می شود.
  •  

 

کد امنیتی
لطفا کد تصویری زیر را وارد نمایید (استفاده از این کد برای جلوگیری از ورود اسپم ها می باشد)
1 + 2 =
دو عدد را جمع کنید و وارد کنید . به عنوان مثال 1+3 را باید 4 وارد کنید .