مثبت اندیشی و توکل

مثبت انديشي و توكل چه رابطه اي باهم دارند؟

پرسشگر محترم با سلام و تشكر از ارتباطتان با اين مركز.بايدعرض كرد.انسان در طول زندگي خود همواره به دنبال پيشرفت و كسب موفقيت است. موفقيت در زندگي متأثر از نوع نگرش انسان به خود و جهان پيرامون است. قرآن كريم كه كتاب جامع برنامة زندگي انسان است، در آيات خود انسان ها را به توجه به فضل و هدايت الهي دعوت و تشويق مي كند. يكي از اهداف پيامبران نيز تغيير نگرش امت ها نسبت به خود و جهان هستي است. در احاديث، شواهد فراواني پيرامون اين موضوع به چشم مي خورد.مثبت انديشي شكلي از فكر كردن است كه بر حسب عادت درپي به دست آوردن بهترين نتيجه از بدترين شرايط مي باشد. شخص مثبت انديش هيچ گاه مسايل منفي را به رسميت نمي شناسد، بلكه به مقابله با آن مي پردازد. مثبت نگري، فرايندي تعمدي و انتخابي است. زماني كه به دنبال خوب مي گرديد، احتمال يافتن آن بسيار زياد است.شخص مثبت انديش هيچ اتفاقي را در عالم شر و بد نمي داند. بلكه از نظر او، همة رخدادهاي دنيا حساب شده و هشيارانه و تحت كنترل كارگردان بزرگ عالم است. وقتي انسان خردمند درمي يابد جهان خلقت بر نظام احسن ولطف ومحبت خداوند خلق شده، در وجود خود از اين همه لطف و رحمت خداوند احساس شادماني مي كند. قرآن كريم قُلْ بِفَضْلِ اللهِّ و بِرَحْمَتِهِ فَبِذَلِكَ فَلْيَفْرَحُوا.اين شادماني را تأييد مي كند و مي فرمايد.بگو پس بايد به فضل خدا و بخشايش او شاد باشند. هُوَ خَيْرٌ مِمَّا يَجْمَعُونَ كه آن بهتر است ازآنچه جمع مي كنند يونس،/ ۵۸-درروايات اهل بيت عليهم السلام نيزبه شادي و شادكردن اهميت بسيار داده شده است. چنان كه پيامبر اكرم صلي الله عليه وآله مي فرمايند.انّ احب الاعمال الي الله عزوجل ادخال السرورعلي المؤمنين .دوست داشتني ترين كارها نزد خداي عزوجل شادكردن مؤمنان است. شبيه همين روايت ازامام باقر و امام صادق عليهم السلام هم نقل شده است. درواقع شادماني را بايدفرد مثبت انديش. در خود ايجاد كرد و اين امر جز از راه مثبت انديشي حاصل نمي شود.
شخص مثبت انديش هيچ اتفاقي را در عالم شر و بد نمي داند، بلكه از نظر او، همة رخدادهاي دنيا حساب شده و هشيارانه و تحت كنترل كارگردان بزرگ عالم است. وقتي انسان خردمند درمي يابد جهان خلقت بر نظام احسن ولطف ومحبت خداوند خلق شده، به راحتي در تمام امور به او توكل كرده و در همه امور به او تكيه مي كند ، چون توكل يعني اين كه اعتماد كردن و مطمئن بودن دل بنده در جميع امور خود به خدا و حواله كردن همه كارهاي خود را به پروردگار و بيزار شدن از هر حول و قوه اي غير از خدا و تكيه نمودن بر حول و قوه الهي.
پس كسي توكل دارد كه به قدرت و حكمت و رأفت و شفقت خداوند اعتقاد دارد. اين اعتقاد، حالتي را در شخص به وجود مي آورد كه موجب مي شود فرد در تمام حالات و رفتار خويش، حضور پروردگار را در نظر بگيرد و در اين حضور، احساس قدرت و توانمندي كند و خود را به وي وابسته ببيند و از اين رو آرامش در دلش ايجاد مي شود كه با پديد آمدن حوادث سخت در زندگي دچار شك و ترديد نمي شود و كارهايي را كه مديريت و برنامه ريزي آنها خارج از تدبير اوست به خدا واگذار مي كند.

دیدگاه ها

ارسال ديدگاه جديد

(لطفا از درج سوال در ديدگاه ها خودداري فرماييد براي طرح سوالات خود به اين آدرس مراجعه فرماييد)

محتویات این فیلد به صورت شخصی نگهداری می شود و در محلی از سایت نمایش داده نمی شود.
  • آدرس های وب و ایمیل به صورت اتوماتیک به لینک تبدیل می شوند.
  • تگ های مجاز : <a> <br> <em> <strong> <cite> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd>
  • خطوط و پاراگرافها به صورت اتوماتیک جدا سازی می شود.
  •  

 

کد امنیتی
لطفا کد تصویری زیر را وارد نمایید (استفاده از این کد برای جلوگیری از ورود اسپم ها می باشد)
15 + 5 =
دو عدد را جمع کنید و وارد کنید . به عنوان مثال 1+3 را باید 4 وارد کنید .